نوع مقاله : پژوهشی
نویسندگان
1 دانشیار گروه الهیات دانشگاه فرهنگیان ، تهران
2 استادیار دانشگاه یاسوج
3 کارشناس ارشد فقه و مبانی حقوق اسلامی دانشگاه یاسوج
چکیده
شهادت یکی از ادله اثبات دعواست که در تمام نظامهای حقوقی پذیرفته شده است. شهادت گاه میان مسلمانان با یکدیگر، مسلمان نسبت به کافر، کافر نسبت به مسلمان و کافر نسبت به کافر مطرح میباشد و طبق ادله فقهی، شهادت مسلمان نسبت به کافر مقبول است، ولی شهادت کافر نسبت به مسلمان در دعاوی حقوقی مدنی بر اساس ادله و شواهد قرآنی و روایی رد شده است و لذا در فقه امامیه، عموم شهادت کافر در امور حقوقی علیه یا له مسلمان پذیرفته نشده و طبق ادله، صحیح نمیباشد. اما شهادت کافر نسبت به مسلمان در مسئله وصیت، با ادله قرآنی و روایی تأیید شده و فقیهان به استناد ادله مذکور، تنها شهادت وی را در وصیت مسلمان پذیرفتهاند. به نظر میرسد که این تنها وصیت نیست که شهادت کفار در آن پذیرفته میشود، بلکه به سبب مخدوش بودن استناد به عموم برخی آیات قرآنی (جهت نفی عمومیت شهادت کافر) و نیز عموم تعلیلی که در برخی روایات ذکر شده است، میتوان نتیجه گرفت که کفار با شرایطی نه تنها در وصیت، بلکه در موارد دیگر نیز میتوانند شهادت دهند.
لذا در این مقاله با بررسی و نقد ادله عدم پذیرش شهادت کافر در مواردی غیر از وصیت و نیز ادله جواز پذیرش شهادت کافر ذمی در مسئله وصیت، به تحلیل و بررسی امکان تعمیم شهادت کافر در مواردی غیر از وصیت پرداخته شده و در نهایت با تمسک به تعلیل مستفاد از روایات، تنقیح مناط قطعی و قیاس اولویت، با روش تحلیلی ـ استنباطی بر امکان تعمیم استدلال گردیده است.
کلیدواژهها
عنوان مقاله [English]
The Validation of Generalizing the Kafir’s Testimony against Muslim in Civil Cases
نویسندگان [English]
- Abolfazl Alishahi Qaleh Juqi 1
- Mansoor Gharib Pour 2
- Farkhondeh Muhammadi 3
1 Associate professor at Farhangian University
2 Assistant professor at Yasuj University
3 MA of Jurisprudence & Principles of Islamic Law
چکیده [English]
Testimony is one of the evidences for proving a case to court which has been accepted by all legal systems. Testifying is sometimes between Muslims against each others, Muslims against unbelievers, unbelievers against Muslims and unbelievers against unbelievers. According to the Islamic jurisprudential proofs, Muslim’s testimony in relation to unbelievers is accepted but unbeliever’s testimony in relation to Muslims is unaccepted in the civil cases based on the Quranic and hadith proofs and evidences. Therefore, in Imamiyah fiqh, it is rejected the generality of unbeliever’s testimony in legal matters against or on behalf of Muslims and according to the evidences it is not valid. But unbeliever’s testimony in relation to Muslim in the case of wills (testaments) is proved by the Quranic and hadith proofs. Islamic jurists with adducing to the mentioned proofs have only accepted unbeliever’s testimony in Muslims’ wills. But adducing the generality of some of the Quran verses is vitiated and also the universality of which has been expressed by some hadiths the study concludes that unbelievers with conditions not only in wills but also in some other cases can testify. Therefore, in this note with studying and criticizing the proofs of non-acceptance of unbeliever’s testimony in cases other than wills and the proofs of permissibility of the acceptance of dhimmīs’ testimony (Arabic: ذمّی literally: protected people) in the issue of wills, it has examined and analyzed the possibility of generalizing unbelievers testimony to cases other than will and at the end with using the reason resulted from Islamic traditions, the definite (certain) tanqih al-manat (to extract the absolute or certain reason of hukm and extend to the similar cases) and a fortiori analog -qiyās- (Arabic: قیاس اولویت) with analytic-inferring method, it has been reasoned the possibility of generality out.
کلیدواژهها [English]
- Testimony
- Dhimmī unbelievers
- Will
- Muslims
- Nafi-e-Sabil (The principle of negation of ascendency of non-Muslims over Muslims)
)