محمد صالحی مازندرانی؛ علی جوادیه
چکیده
اذن که اصولاً سبب حصول اباحه برای مأذون میشود، دارای ماهیت متزلزلی است که با رجوع آذن (در فرض فقدان شرط عدم رجوع)، و در هر صورت با فوت یا حجر احد طرفین (آذن/مأذون) از بین میرود؛ حال آنکه در برخی از موارد ...
بیشتر
اذن که اصولاً سبب حصول اباحه برای مأذون میشود، دارای ماهیت متزلزلی است که با رجوع آذن (در فرض فقدان شرط عدم رجوع)، و در هر صورت با فوت یا حجر احد طرفین (آذن/مأذون) از بین میرود؛ حال آنکه در برخی از موارد لازم است که اذن، ملازم با وصف بقاء باشد و به سادگی مرتفع نشود تا زوال آن موجب تضرر مأذون نشود. با تتبع در مواد قانون مدنی و آراء علمای حقوق و فقه این مهم نمایان گشت که اذن این قابلیت را داراست که بتواند برای مأذون، حق نیز ایجاد نماید. از ویژگیهای مهم چنین اذنی میتوان به مواردی همچون: عدم توانایی آذن در بر هم زدن آن، عدم زوال اذن اعطایی به واسطۀ فوت و حجر طرفین، قابلیت انتقال قهری و اختیاریِ حق ایجادشده و... اشاره کرد. شناسایی چنین تأسیسی مستلزم آن خواهد بود که اذن، حداقل در مواردی که ایجاد حق مینماید، عمل حقوقی فرض شود؛ والّا واقعه حقوقیانگاری اذن با پذیرش موجد حق بودن آن، غیر قابل جمع خواهد بود.