محمد مهدی ورپشتی بروجنی؛ مرتضی عسکری؛ مهدی میری
چکیده
پژوهش حاضر با رویکردی تحلیلی–تطبیقی به بررسی چگونگی تحقق و احراز اراده در قراردادهای متاورسی بر اساس مبانی فقه امامیه و حقوق ایالات متحده میپردازد. پرسش محوری این است که آیا اصول سنتی قصد و رضا ...
بیشتر
پژوهش حاضر با رویکردی تحلیلی–تطبیقی به بررسی چگونگی تحقق و احراز اراده در قراردادهای متاورسی بر اساس مبانی فقه امامیه و حقوق ایالات متحده میپردازد. پرسش محوری این است که آیا اصول سنتی قصد و رضا از جمله قاعده «العقود تابعة للقصود» در فقه امامیه و نظریه «قصد عینی» و «رضایت متقابل» در حقوق آمریکا با ساختار آواتارمحور و الگوریتمی متاورس سازگار است؟ همچنین این تحقیق میپرسد که رفتارهای سیستمی، واکنشهای الگوریتمی و دادهرفتارهای آواتاری تا چه اندازه میتوانند نشانهای معتبر از قصد و رضایت تلقی شوند؟ روش تحقیق شامل تحلیل منابع فقهی، بررسی دکترین حقوق آمریکا در زمینه manifestation of assent و بررسی ماهیت حقوقی ابزارهای دیجیتال است. این پژوهش در چارچوب قواعد مسلم فقه امامیه و با رویکرد تطبیقی انجام شده و در مقام تطبیق این قواعد بر موضوع مستحدث متاورس است.یافتهها نشان میدهد که فقه امامیه بر اراده باطنی و قصد واقعی تمرکز دارد، در حالیکه حقوق آمریکا صحت قرارداد را بر نمودهای بیرونی اراده و معیار عینی رفتار قراردادی بنا میکند. این تفاوت در محیط متاورس، بهویژه با توجه به نقش آواتارها، رفتارهای خودکار و چالشهای انتساب داده، فرایند احراز رضایت را با پیچیدگیهای جدی روبهرو میسازد. در پایان، مقاله با ارائه یک معیار حقوقی برای احراز قصد در محیطهای ناخودآگاه دیجیتال، چارچوبی نظری برای تفسیر اراده ارائه میکند که با اصول هر دو نظام حقوقی قابل انطباق است و میتواند مبنایی برای تقنین و تنظیم قواعد حقوق دیجیتال در آینده باشد.
